سعیدبلاگفا
شخصی 
قالب وبلاگ

فراق

بی لطف توبرکارجهان چاره ندانم

درحسرت هجران توعمری گذراندم

من بنده درگاه غمت عابد دردم

بی روی توهرگز به بهشتی نخرامم

ای شاهد خلوتگه خوبان سحر خیز

خوشترچه بودازغم تو ای گل نرگس

گرگل به هوای تو کند جامه درانی

ای ماه شب چاروده گنبد عصمت

ای غایب ازدیده به دیدار رسانم

دیگر به قیامت غم دوری نتوانم

بنما نظری تا به رهت سربدوانم

هم بادحرامم که به جز نام توخوانم

بردیده من هم قدمی،گرزبدانم

هرصبح ومسا دیده به راهت نگرانم

من جان ودل ودیده به پایت بفشانم

ازظلمت این چارده قرنم برهانم

[ شنبه بیست و چهارم خرداد 1393 ] [ 10:47 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

ماومنی

آنکه دراین روزگار ما ومنی می کند

نیش ملامت زند باعمل وبازبان

دست محبت کشدبرسرمردم اگر

حکم به ناحق کند تابه قضاوت نشست

بهردوروزی معاش خویش به آتش زند

بارسفاهت کشدازتن خودسالها

نیش فرو می زند تاکه بزرگی کند

باک ندارد به کارهم زحلال وحرام

باد که دست اجل حلقه به حلقش زند

یا که به خلق خدا کج دهنی می کند

گاه ستایش زخود خوش سخنی می کند

تیشه منت زند دل شکنی می کند

چون به ریاست رسد ماومنی می کند

چند به بیش و کمش چانه زنی می کند

تکیه براین عالم دون ودنی می کند

خیش ندارد خبر ریشه کنی می کند

خویش به قهر خدا سوختنی می کند

دردل خاکش نهان درکفنی می کند

[ شنبه بیست و چهارم خرداد 1393 ] [ 10:41 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

آتش شیدایی

چنددامن می زنی برآتش  شیدایی ام

قصه ویرانی ام شدشهره درهرمملکت

خسته ام دلخسته تر ازمرغ دربند قفس

تلخ وشیرین زمانه کوه دردم داده است

چون شقایق دوردستم ازصفای بوستان

من که مجنون ترزمجنون درفراق لیلی ام

پرشکسته مرغ طوفان دیده دوراز ساحلم

قامت خم گشته را دیگر علم نتوان نمود

ناشکیبایی نسازد چاره برزندان درد

تا کجا باید ببینی محنت رسوایی ام

تا فلک پرمی کشد آوازه شیدایی ام

بال پروازم شکستی در شب تنهایی ام

تیشه محنت زند برسینه سودایی ام

شعله خیزد هردم از داغ دل صحرایی ام

جزبه لیلایم نگویم غربت لیلایی ایم

ذره ذره می رود ازکف دل دریایی ام

زحمت بیهوده دارد رنجش برپایی ام

ای دلیل عاشقی زخمی که پر بگشایی ام

[ شنبه بیست و چهارم خرداد 1393 ] [ 10:38 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

غم     روزگار      خوردن      دل    اگر      فکار      سازد

غم یار بی خیال ازغم روزگارسازد

چه خوش است انتظاری  که به وصل می نشیند

چه خیال رنج راهی که وصال یارسازد

چه نشاط آفرین است غم دوست هرچه خوردن

زسرمحبت است این که به غم دچارسازد

نه اسیرچشم مستش    دل   عاشقان      بی    دل

که دل رمیدگان را به نظرشکارسازد

چو شنیدم ازجمالش ، سخن این چنین خرابم

چه شود درآن زمانی که رخ آشکارسازد

« همه  عمر  برندارم سر ازاین خمار مستی »

که به عشق کرده مست وبه غمش خمارسازد 

تب جانگداز دردش زطبیب بی نیاز است

که طبابت نگاهش دل بی قرار سازد

شکند اگر فراقش دل بی شکیب مارا

به گلایه نیست حاجت که نظر به کارسازد

[ یکشنبه پانزدهم دی 1392 ] [ 14:15 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} table.MsoTableGrid {mso-style-name:"Table Grid"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-unhide:no; border:solid windowtext 1.0pt; mso-border-alt:solid windowtext .5pt; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-border-insideh:.5pt solid windowtext; mso-border-insidev:.5pt solid windowtext; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; text-align:right; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:FO; mso-fareast-language:FO;}

دوست

«تضمینی ازشیخ اجل سعدی شیرازی»

حلقه ی آزادی ام سلسله ی موی دوست                                      شوق   زیارت کشد هرنفسم سوی دوست

                 هرطرفی روکنم  می رسدم بوی   دوست                                    «آب حیات من است خاک سرکوی دوست

گردو جهان خرمی است ،ما وغم روی دوست»

                 درطلبش روزو شب    چشم جهان اشک بار                                  درد  فراقش   به  هر  چهره   بود    آشکار

                 زخم  زند  روزگار   بر   دلمان    بی شمار                                  « ولوله در  شهر نیست  جز شکن زلف یار

فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست»

                  نیست به جز اشتیاق  حاصل  هجران یار                                     داغ محبت  نهد  بر  دل     هر        بی قرار

                  عمر به سر می شود ، در طلب و   انتظار                                     «داروی  مشتاق  چیست،  زهر  ز دست نگار

مرهم عشاق چیست ،زخم زبازوی دوست»

                  چون طلبم کوی دوست ، سربدوانم به پا                                      جان  به  فدایش کنم   بی  طلب   خون بها

                 دل که  خریدار   شد ، هیچ  نکرد  ادعا                                       «دوست  به  هندوی خود گر  بپذیرد   مرا

گوش من وتا به حشر حلقه ی هندوی دوست»

                  آتش غم گر زند  شعله  به کانون جان                                           یا که  به  خاکسترم  باد   بگردد     روان

                 یا  ز سر حادثه گم   شود از من  نشان                                           «گر متفرق  شود   خاک  من  اندر  جهان

                                                                 باد نیارد ربود گرد من ازکوی دوست»

                  زهر اگر  می دهدنوش کنم چون عسل                                           داغ   اگر می نهد   باز گشایم        بغل

                  چشم غزل،خنده غزل،چهره غزل درغزل                                        «گرشب هجران مرا        تاختن آرد اجل

                                                              روز قیامت زنم خیمه به پهلوی دوست»

                  گرچه  ندارد اثر   قال   ومقالی   دراو                                         عشق دل  هرزه    را   نیست   مجالی دراو

                   یا که نباشد  به  من شوق وصالی دراو                                         «هرغزلم  نامه  ایست  صورت حالی در او

                                                            نامه نوشتن چه سود چون نرسد سوی دوست»

                    درطلبش می شود جان ودل وتن اسیر                                         پاد شهی  می کند  بر  دل  برنا   و   پیر

                   گرچه شکیبا بود ازغمش آتش ضمیر                                         «لاف  مزن  سعدیا  شعر توخود سحر گیر

سحرنخواهد خرید غمزه جادوی دوست

 

[ پنجشنبه هجدهم مهر 1392 ] [ 21:16 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

دوری تو

بی تودرغربت عالم دلمان می گیرد

درکجا روشنی چشم رقیبان شده ای

لب فروبسته به حیرت زجمالت خورشید

گرچه دردورترین ثانیه هامی آیی

گوشه ی چشم تو باران  کرامت بارد

آبی وسعت دریا شده جولان غمت

دل فرو ریزدازاین غم که فراقت سخت است

شانه هایم نکشد زحمت بی تابی من

واژه ها درغزل شعرتوسرگردانند

می نشیند به دلم یاد توهنگام خیال

کوچه ها منتظرت ، پنجره ها بیدارند

روزهامی گذرد ،خاطره ها می ماند

خسته ازجورزمان روح وروان می گیرد

دل تورا ازسرهرکوچه نشان می گیرد

زیرایوان رخت ، ماه امان می گیرد

دولتت دایره  ی کون ومکان می گیرد

ازرخ آینه ها    گرد  زمان  می گیرد

موج درموج کران تا به کران می گیرد

دردها دارم وسینه به نهان می گیرد

رنج راه ازبدنم تاب وتوان می گیرد

هم قلم خسته زمشق است وزبان می گیرد

دل زسودای غمت بارگران می گیرد

دیده برراه تونرگس نگران می گیرد

عصرآدینه که آید،    دلمان  می گیرد

[ جمعه سیزدهم اردیبهشت 1392 ] [ 18:28 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

 

حدیث قدسی  :                                                                                                                                                                                                                                        یا محمّد(صلی الله علیه وآله)                                                                                               

لولاک لما خلقت الافلاک                  لولاعلی لما خلقتک

         

لولافاطمه لما خلقتکما

[ سه شنبه بیست و هفتم فروردین 1392 ] [ 10:38 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

شوق گناه

لب شیرین تو  وکام عطش خواری من

آه   با      یاد     لبت    ،    باز چه حالی دارم

گیسوانت زده ای شانه وهردم پیچد

داغ خالت زده برسینه من مهر فراق

دیده ام خیره به درمانده ومی آید باز

می نشیند به دلم زخم زبان ها کاری

سینه تنگ مرا حجم جدایی  سنگین

واژه ها درغزل ناب توسرگردانند

من که آشفته تراززلف تو بی سامانم

ناشکیبا شده ام ازغم تنهایی وباز

نرگس مست تو وباده هشیاری  من

گوشه دنج شب وشوق گنهکاری من

حلقه برحلقه به پای دل رهواری من

لحظه ها می گذرد با تب بیماری من

خواب دیدار تودرحسرت بیداری من

مرهمی نیست مگردیده کند یاری من

باردرداست نهان درسخن جاری من

بی سبب نیست پریشان شدن وزاری من

بیش ازاینت مرسان نکته پی خواری من

جزخیالت نرسد هیچ به دلداری من

[ شنبه بیست و سوم دی 1391 ] [ 18:28 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

مست عشق

یارامشب دربراست وغم زدل بیرون نشست

فصل سخت انتظارم اینک آخرسررسید

لعل می می نوشم ازشیرین زبانی های او

بوس گیرم،نوش گیرم،سوزگیرم دم به دم

مطرب مجلس نوایی تازه می سازد مدام

تلخی می لب به گرمی می گشاید درغزل

سازدل دربی مقامی شوردیگرمی زند

می ننوشم جزازآن ساغر که دلبر می کشد

مشک وعنبر می فشاند حلقه های زلف یار

سینه تنگ شکیبا کوه غم دارد ولی

شادمانه دست  من گیرد کنارخود به دست

یارازمن می ستاند هرچه غم درسینه هست

غم که آیینه گرفت ازدستش افتاد وشکست

شب گناه عاشقان رادرمیان پرده بست

عشق ساقی،باده غم ،پیمانه دل ،من می پرست

هرچه می خوانم غزل ، بیت الغزل یارمن است

مست مستم ،مست مستم ،مست مستم ،مست مست

لب گذارم جای لب هایش که برساغرنشست

دیده ام روشن نماید چون حجاب ازرخ گسست

مهرشادی آفرینش آمده ازدوردست


موضوعات مرتبط: شعر
[ شنبه بیست و سوم دی 1391 ] [ 18:26 ] [ سیدسعیدخلیلی ]

کوثرتشنه

درآن بیابان کوثری را تشنه کشتند

بغض غریبی دامن شط را گرفته

دشت ازجنون آب ،آتش باره تر شد

جوشدهنوزازخاک آنجا چشمه خون

مه درغروب سردنخلستان به خون است

خون می چکدازآسمان برجای باران

آزادگی یک رگ ندارد درتن قوم

حتی نسیم آن بیابان پرشرر بود

پوشیدخورشیدشفق پیراهن از خون

ظلمت نشینان اسارت گاه شیطان

دریای گوهرپروری را تشنه کشتند

زیرا تبار کوثری را تشنه کشتند

سقا ، امیر ، آب آوری را تشنه کشتند

که آیینه دین باوری را تشنه کشتند

بردوش خورشیداختری را تشنه کشتند

قوم هبل ،پیغمبری را تشنه کشتند

هم پای ابلیس اکبری را تشنه کشتند

آلاله نازک پری را تشنه کشتند

وقتی که مهرخاوری را تشنه کشتند

نوری ،امامی ،رهبری را تشنه کشتند

[ جمعه سوم آذر 1391 ] [ 13:46 ] [ سیدسعیدخلیلی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

کودکی ها گذرخاطره ها یادش باد
لحظه های خوش آن حال وهوا یادش باد
کوچه های دلمان این همه بن بست نداشت
زندگی کردن بی رنگ وریا یادش باد
ماهی وحوض پر آب وحیاط خاکی
خانه ی خشتی بی سنگ ونما یادش باد
رشته دررشته محبت گل شادی می کاشت
خنده ی ازدل هرصبح ومسا یادش باد
دل صفاخانه ی مهراست ومحبت گل آن
دل تکانی شب عید ودعا یادش باد
چادردخترکان چارقدی پاکی بود
گل گلی های پرازحجب وحیا یادش باد
کوچه ی تنگ وهیاهوی دم وقت غروب
قل قل شادی بی نازوادا یادش باد
سفره ها ساده ولی نان نمک گیری داشت
بی ریابودن هر جشن وعزا یادش باد
خاک پاک ازکرم ولطف خداپربرکت
بارش رحمت بی حد خدا یادش باد
دردل پاک من وتوبه خدا جای خداست
حاجت مردم بی کینه روا ,یادش باد
روزگاریست که دورازغم هم می گردیم
همدلی ها به کجا رفت کجایادش باد
پیله های دلمان رنگ شکستن دارد
راه کمتر شدن فاصله ها یادش باد