بی تودرغربت عالم دلمان می گیرد

درکجا روشنی چشم رقیبان شده ای

لب فروبسته به حیرت زجمالت خورشید

گرچه دردورترین ثانیه هامی آیی

گوشه ی چشم تو باران  کرامت بارد

آبی وسعت دریا شده جولان غمت

دل فرو ریزدازاین غم که فراقت سخت است

شانه هایم نکشد زحمت بی تابی من

واژه ها درغزل شعرتوسرگردانند

می نشیند به دلم یاد توهنگام خیال

کوچه ها منتظرت ، پنجره ها بیدارند

روزهامی گذرد ،خاطره ها می ماند

خسته ازجورزمان روح وروان می گیرد

دل تورا ازسرهرکوچه نشان می گیرد

زیرایوان رخت ، ماه امان می گیرد

دولتت دایره  ی کون ومکان می گیرد

ازرخ آینه ها    گرد  زمان  می گیرد

موج درموج کران تا به کران می گیرد

دردها دارم وسینه به نهان می گیرد

رنج راه ازبدنم تاب وتوان می گیرد

هم قلم خسته زمشق است وزبان می گیرد

دل زسودای غمت بارگران می گیرد

دیده برراه تونرگس نگران می گیرد

عصرآدینه که آید،    دلمان  می گیرد

لب شیرین تو  وکام عطش خواری من

آه   با      یاد     لبت    ،    باز چه حالی دارم

گیسوانت زده ای شانه وهردم پیچد

داغ خالت زده برسینه من مهر فراق

دیده ام خیره به درمانده ومی آید باز

می نشیند به دلم زخم زبان ها کاری

سینه تنگ مرا حجم جدایی  سنگین

واژه ها درغزل ناب توسرگردانند

من که آشفته تراززلف تو بی سامانم

ناشکیبا شده ام ازغم تنهایی وباز

نرگس مست تو وباده هشیاری  من

گوشه دنج شب وشوق گنهکاری من

حلقه برحلقه به پای دل رهواری من

لحظه ها می گذرد با تب بیماری من

خواب دیدار تودرحسرت بیداری من

مرهمی نیست مگردیده کند یاری من

باردرداست نهان درسخن جاری من

بی سبب نیست پریشان شدن وزاری من

بیش ازاینت مرسان نکته پی خواری من

جزخیالت نرسد هیچ به دلداری من

یارامشب دربراست وغم زدل بیرون نشست

فصل سخت انتظارم اینک آخرسررسید

لعل می می نوشم ازشیرین زبانی های او

بوس گیرم،نوش گیرم،سوزگیرم دم به دم

مطرب مجلس نوایی تازه می سازد مدام

تلخی می لب به گرمی می گشاید درغزل

سازدل دربی مقامی شوردیگرمی زند

می ننوشم جزازآن ساغر که دلبر می کشد

مشک وعنبر می فشاند حلقه های زلف یار

سینه تنگ شکیبا کوه غم دارد ولی

شادمانه دست  من گیرد کنارخود به دست

یارازمن می ستاند هرچه غم درسینه هست

غم که آیینه گرفت ازدستش افتاد وشکست

شب گناه عاشقان رادرمیان پرده بست

عشق ساقی،باده غم ،پیمانه دل ،من می پرست

هرچه می خوانم غزل ، بیت الغزل یارمن است

مست مستم ،مست مستم ،مست مستم ،مست مست

لب گذارم جای لب هایش که برساغرنشست

دیده ام روشن نماید چون حجاب ازرخ گسست

مهرشادی آفرینش آمده ازدوردست

درآن بیابان کوثری را تشنه کشتند

بغض غریبی دامن شط را گرفته

دشت ازجنون آب ،آتش باره تر شد

جوشدهنوزازخاک آنجا چشمه خون

مه درغروب سردنخلستان به خون است

خون می چکدازآسمان برجای باران

آزادگی یک رگ ندارد درتن قوم

حتی نسیم آن بیابان پرشرر بود

پوشیدخورشیدشفق پیراهن از خون

ظلمت نشینان اسارت گاه شیطان

دریای گوهرپروری را تشنه کشتند

زیرا تبار کوثری را تشنه کشتند

سقا ، امیر ، آب آوری را تشنه کشتند

که آیینه دین باوری را تشنه کشتند

بردوش خورشیداختری را تشنه کشتند

قوم هبل ،پیغمبری را تشنه کشتند

هم پای ابلیس اکبری را تشنه کشتند

آلاله نازک پری را تشنه کشتند

وقتی که مهرخاوری را تشنه کشتند

نوری ،امامی ،رهبری را تشنه کشتند

یاد جنگ وجبهه دل را روشنایی می دهد

جنگ بود وسینه های مملوازشوورشعف

جنگ بودودل بریدن  ازغم دلبستگی

تاهنوزازخاک پاک جبهه ها گل می رسد

سرزمین پاک من آکنده از عطر شهید

بوسه گاهم خاک سرخت ای وطن ای سرزمین

میهنم روح شهیدان درمیان جسم ماست

یادمردان خدایی ،یادسرداران جنگ

ازتبارآریوبرزن  هزاران شیرمرد

نسل سلمانیم وازرستم نژاد ودین پرست

درمسیرحفظ ارزش ها به خون غلطیده اند

سرخوشان باده ناب شهادت زنده اند

باکری ها ،همت و خرازی و صیادها

ای که نان از سفره پاک شهیدان خورده اید

شکوه ازدشمن نباشد زآنکه رسمش کینه است

دشمنی را که به خون ازاین سرا کردیم برون

دینتان را پاره     پاره     لقمه     ناپاک    برد

خون ماراازتساهل ها به جوش آورده اید

ازنشان کوچه ها نام شهیدان پاک شد

ازسرناموستان پیوسته چادرپس رود

آنچنان مجذوب تبلیغات ماهواره شدید

روحمان آزرده شد از غفلت سنگینتان

پیش چشم مردمان بی تفاوت بارها

باردیگر شدتجدد آفت ناموستان

تاجران عصمت اینجا زین تجارت سرخوشند

مانکن عفت فروشی زینت دکان کنند

درسکوت تلختان هرگوشه غارت می کنند

بس حریصانه به کسب ثروت ازراه حرام

رهبرآزاده ام را خون دل ها داده اند

ازشهیدان مانده تنها قاب عکسی یادگار

رسم وآیین جوانمردی کنون افسانه شد

فربهان  ازروزن   تفسیر قانون بگذرند

کاش می شد ناله پردردشان را گوش کرد

گرچه سرمستی جوانا ،لیک بدمستی مکن

بازگرد  و با شهیدان تا خداپرواز کن

قصه پروانه وشمع وگل وآیینه است

خلعت  پرافتخار سربلندی را بپوش

زندگی سرمایه ای ازبخشش لطف خداست

ازکران تابیکران  این جهان تسخیرتوست

می توانی   عاشقانه   راه    فردا   را      گشود

وارث مردان غیرتمند خونین تن تویی

سرفرازانه قدم درعرصه عالم گذار

کشورما سرزمین مردمی آزاده است

بستردریاخروشان ،موج وگردابش فزون

موج وطوفان کشتی مارا گرفته هرکران

بگذرد ایام عیشت ای تن پرآرزو

شیشه عمر بشر را یک تلنگر کافی است

چون شهیدان زندگی کن ،پاک تر از آینه

گرچه دنیای مزورپرفریب است وسراب

عاقبت  هرذائقه نوشد شراب مرگ را

سینه   را   با    نور   ایمان    آشنایی      می دهد

جنگ بودوشیرمردان غیورجان به کف

جنگ بود وامتحان  ساده ی وارستگی

قهرمانان   شهیدم   با      پلاک     بی     جسد

نقطه نقطه خاک سرخش لاله زاری آفرید

برتمام وسعت سبزوسپیدت آفرین

عزت وآزادگی تنها مدال جبهه هاست

یاد مجنون ،یاد فکه  تاابددرقلب ماست

زنده نامان شهید سرزمین آریاست

دشمن آسوده ازاین شور سلحشوری کجاست

دین ما پاینده  ازخون شهیدان خداست

تاقیامت دردل آزادگان پاینده اند

گوش کن ،می آیداز حلقومشان فریادها

این امانت را زآنها تا  کجاها  برده اید

خودنمودیدآنچه پیدادردل آیینه است

رخنه کرده دردرون خانه آسوده کنون

غیرتتان ذره ذره درخیابان چاک خورد

زین بزک هاناله ها رادرخروش آورده اید

آرمان هرشهیدی درکنارش خاک شد

طره طره مدگرایی  رونمایی می شود

نیمه عریان درمیان کوچه آواره شدید

تاکجاها می رسد این  سفره ی رنگینتان

زیرپای بی حجابان پاخورد آیین ما

آتش افرنگیان افتاده برقاموستان

غیرت ماراخیابان درخیابان می کشند

دختران را درخیابان نیمه تن عریان کنند

دائما پیش ولی ازهم شکایت می کنند

هی تفاخرمی کنند وغم ندارند ازقیام

درجسارت اززبیر وطلحه پیش افتاده اند

یادشان تنها گرامی ،نامشان روی مزار

جنس بازار عمل کمیاب دراین خانه شد

بینوامردم زخواری چوب آن را می خورند

خم این میخانه را باردگر درجوش کرد

خویش را آلوده ی لاقیدی وپستی مکن

زندگی   را  درهوای تازه ای  آغاز کن

نکته های زندگی را یک به یک پردازکن

این ردا رازینت آن قامت پرنازکن

زندگی رابا نوای عاشقی دمسازکن

خویش راآگه زسرومنطق هرراز کن

آبروی خودخریدوعزت میهن فزود

ضامن بالندگی وعزت میهن تویی

علم وایمان را مجهزشوبه کسب افتخار

مرکب وراه تکامل اینکت آماده است

شب بلند ومه فروزان ،ناخدایی با جنون

همتی تابرلب ساحل نشیند زین میان

تا توانی  بهرفرداحاصلی کن جستجو

می خورد سنگ شکستن عاقبت براین سبو

تا    که    آلوده    نگردد   در   جهانت     آبرو

کی غبارغم بگیرد سینه ی کم آرزو

نکته دانی ،کل شی فان الا وجهه

دلی دارم پریشان تابخواهی

شکسته بازوان همت خلق

سراغ ازمردمی دیگرچه گیری

شودرحمت پلنگ تیزدندان

اسیراین چراگه رفته غافل

زبان مردمان پرنیش وخاراست

به آسانی جوانمردی فروشند

برای لقمه ای نان چرخ گردون

چه بشکن بشکنی سازندبادل

شکسته حرمت پیروکهنسال

زن ومرد وجوان وپیروکودک

معیشت گشته برمردم بسی تنگ

زبس ازدین فتاده شاخ وبرگش

متاع دین ندارد ارزشی چند

گنه بازارِ گرمی کرده پیدا

الهی بگذراز تقصیر مردم

خدایی کن براین مردم که دانی

شده سردرگریبان تا بخواهی

زنندآتش به ایمان تابخواهی

بودنایاب انسان تا بخواهی

شبان درنده ترزآن تا بخواهی

به زیرتیغ تاوان تابخواهی

سراسرزخم وبهتان تابخواهی

به هرقیمت پی نان تا بخواهی

به کام کاسه لیسان تابخواهی

دل آزاری فراوان تا بخواهی

جفابرسالمندان تابخواهی

گرفتاروپریشان تا بخواهی

گرانی هست ارزان تابخواهی

شده دین عوروعریان تابخواهی

برای دین فروشان تا بخواهی

خیابان درخیابان تا بخواهی

که بردندامرشیطان تابخواهی

خداراکرده کتمان تابخواهی

یاد جنگ وجبهه دل را روشنایی می دهد

جنگ بود وسینه های مملوازشوورشعف

جنگ بودودل بریدن  ازغم دلبستگی

تاهنوزازخاک پاک جبهه ها گل می رسد

سرزمین پاک من آکنده از عطر شهید

بوسه گاهم خاک سرخت ای وطن ای سرزمین

میهنم روح شهیدان درمیان جسم ماست

یادمردان خدایی ،یادسرداران جنگ

ازتبارآریوبرزن  هزاران شیرمرد

نسل سلمانیم وازرستم نژاد ودین پرست

درمسیرحفظ ارزش ها به خون غلطیده اند

سرخوشان باده ناب شهادت زنده اند

باکری ها ،همت و خرازی و صیادها

ای که نان از سفره پاک شهیدان خورده اید

شکوه ازدشمن نباشد زآنکه رسمش کینه است

دشمنی را که به خون ازاین سرا کردیم برون

دینتان را پاره     پاره     لقمه     ناپاک    برد

خون ماراازتساهل ها به جوش آورده اید

ازنشان کوچه ها نام شهیدان پاک شد

ازسرناموستان پیوسته چادرپس رود

آنچنان مجذوب تبلیغات ماهواره شدید

روحمان آزرده شد از غفلت سنگینتان

پیش چشم مردمان بی تفاوت بارها

باردیگر شدتجدد آفت ناموستان

تاجران عصمت اینجا زین تجارت سرخوشند

مانکن عفت فروشی زینت دکان کنند

درسکوت تلختان هرگوشه غارت می کنند

بس حریصانه به کسب ثروت ازراه حرام

رهبرآزاده ام را خون دل ها داده اند

ازشهیدان مانده تنها قاب عکسی یادگار

رسم وآیین جوانمردی کنون افسانه شد

فربهان  ازروزن   تفسیر قانون بگذرند

کاش می شد ناله پردردشان را گوش کرد

گرچه سرمستی جوانا ،لیک بدمستی مکن

بازگرد  و با شهیدان تا خداپرواز کن

قصه پروانه وشمع وگل وآیینه است

خلعت  پرافتخار سربلندی را بپوش

زندگی سرمایه ای ازبخشش لطف خداست

ازکران تابیکران  این جهان تسخیرتوست

می توانی   عاشقانه   راه    فردا   را      گشود

وارث مردان غیرتمند خونین تن تویی

سرفرازانه قدم درعرصه عالم گذار

کشورما سرزمین مردمی آزاده است

بستردریاخروشان ،موج وگردابش فزون

موج وطوفان کشتی مارا گرفته هرکران

بگذرد ایام عیشت ای تن پرآرزو

شیشه عمر بشر را یک تلنگر کافی است

چون شهیدان زندگی کن ،پاک تر از آینه

گرچه دنیای مزورپرفریب است وسراب

عاقبت  هرذائقه نوشد شراب مرگ را

سینه   رابا نورایمان    آشنایی      می دهد

جنگ بودوشیرمردان غیورجان به کف

جنگ بود وامتحان  ساده ی وارستگی

قهرمانان   شهیدم   با      پلاک     بی     جسد

نقطه نقطه خاک سرخش لاله زاری آفرید

برتمام وسعت سبزوسپیدت آفرین

عزت وآزادگی تنها مدال جبهه هاست

یاد مجنون ،یاد فکه  تاابددرقلب ماست

زنده نامان شهید سرزمین آریاست

دشمن آسوده ازاین شور سلحشوری کجاست

دین ما پاینده  ازخون شهیدان خداست

تاقیامت دردل آزادگان پاینده اند

گوش کن ،می آیداز حلقومشان فریادها

این امانت را زآنها تا  کجاها  برده اید

خودنمودیدآنچه پیدادردل آیینه است

رخنه کرده دردرون خانه آسوده کنون

غیرتتان ذره ذره درخیابان چاک خورد

زین بزک هاناله ها رادرخروش آورده اید

آرمان هرشهیدی درکنارش خاک شد

طره طره مدگرایی  رونمایی می شود

نیمه عریان درمیان کوچه آواره شدید

تاکجاها می رسد این  سفره ی رنگینتان

زیرپای بی حجابان پاخورد آیین ما

آتش افرنگیان افتاده برقاموستان

غیرت ماراخیابان درخیابان می کشند

دختران را درخیابان نیمه تن عریان کنند

دائما پیش ولی ازهم شکایت می کنند

هی تفاخرمی کنند وغم ندارند ازقیام

درجسارت اززبیر وطلحه پیش افتاده اند

یادشان تنها گرامی ،نامشان روی مزار

جنس بازار عمل کمیاب دراین خانه شد

بینوامردم زخواری چوب آن را می خورند

خم این میخانه را باردگر درجوش کرد

خویش را آلوده ی لاقیدی وپستی مکن

زندگی   را  درهوای تازه ای  آغاز کن

نکته های زندگی را یک به یک پردازکن

این ردا رازینت آن قامت پرنازکن

زندگی رابا نوای عاشقی دمسازکن

خویش راآگه زسرومنطق هرراز کن

آبروی خودخریدوعزت میهن فزود

ضامن بالندگی وعزت میهن تویی

علم وایمان را مجهزشوبه کسب افتخار

مرکب وراه تکامل اینکت آماده است

شب بلند ومه فروزان ،ناخدایی با جنون

همتی تابرلب ساحل نشیند زین میان

تا توانی  بهرفرداحاصلی کن جستجو

میخوردسنگ شکستن عاقبت براین سبو

تا  که    آلوده    نگردد درجهانت   آبرو

کی غبارغم بگیرد سینه ی کم آرزو

نکته دانی ،کل شی فان الا وجهه

مهرمن پرده نشين است وجهان ظلماني

موج غم حلقه به حلقه زده برگرد جهان

آسمان قطره بخشش نفشاند به زمين

گشته  آلوده هواي دل مردم داري

كوچه ها در گذرم بسته تر از پنجره هاست

خسته از محنت ياران نفاق انديشم

شإن منبر نبود تابه مي آلوده شود

جام درپرده جامه بكشد با رندي

آب تقوي نبر اي آينه ي زهد نشان

خاردرچشم وزبان قفل نگفتن بايد

خفته فانوس حقيقت كه شناسم راهش

وادي عشق وطلب حادثه خيز است ولي

تا شكيبا نشود روي ودرونت يك رنگ

خسته ام از شب ديجور وره طولاني

مي رسد سيل فنا زين گذر طوفاني

چشمه  هااز عطش افتاده به داغ افشاني

جابه جايي شده درعشق وهوس پنهاني

كي رسد مژده ي آزادي اين زنداني

زخم دشمن نكند كار به جان چنداني

بي خبر خلق ندانند كه ازين يا آني

صورت دين بفروزد به تب سلطاني

خنجر از پشت مزن برتن اين قرباني

بغض هايي كه فرو مي برم از حيراني

دل به دريا زدم از اين همه سرگرداني

من به كانون خطر آمده ام مهماني

مهرمن پرده نشين است وجهان ظلماني

فریادزن این ناله های دردرون بشکسته را

 دریا بزن چنگی به دل ساحل نشینان خسته اند

آیا سکوتت از سر شرم رضایت مندی است

زخم عطش گل می کند در نیش زار خارها

پروازها را بسته اند این مشت های دانه ریز

هرروزه از زندانشان  بردار آزادی کشند

درمااطاعت کشته اند این بندگان  خودپرست

چشمان ناز آلوده را درخواب حسرت واگذار

سرشار بی رنگی نما آیینه های پاک را

بشکن سکوت کهنه پیوسته درپیوسته را

روح تلاطم زنده کن موج توان بشکسته را

یا اشکهایت قصه ای ازبار غصه خسته را

روح کرامت تازه کن لب های تاول بسته را

تا   باز     دربند     قفس      سازند   مرغ    جسته   را

حبس ابد زندانی ،دست ودهن ،پا بسته را

درس مسلمانی بده ،زهاد از دین رسته را

دربند خودخواهی رها کن مردم  وابسته را

رسوای  باغ دیده کن هرمیوه بی هسته را